บทที่ 1 เจ้าพ่อกลัวเมีย 1
ความอดทนของทุกคนมีขีดจำกัดเสมอแต่จะอดทนมากขึ้นถ้าเป็นเรื่องของคนรัก เธอก็เป็นอีกคนที่อดทนต่อความเจ็บปวดเพราะความรัก มันเหนื่อยมากนะที่อยู่กับคนที่ไม่รู้ว่าเขาจะหยุดเมื่อไร หรือจะเห็นว่าเธอเป็นของตายที่ไม่มีทางไปไหนได้เลยไม่รักษาความรู้สึกที่มีให้
เธอชื่ออริเรียนปีสี่ คณะนิเทศศาสตร์ มีแฟนชื่อลีโออายุยี่สิบหกปี เราคบกันมาได้หนึ่งปีแล้วแต่วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะคบกันก็ได้!
“เฮ้! อริมานานยังรึยัง?”
ลีโอมาแล้ว เธอเป็นคนนัดเขามาเองแหละ หน้าลีโอตอนนี้เธอยังไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องฝืนหันไปยิ้มให้ ที่ลำคอลีโอมีแต่รอยแดงช้ำจางๆแต่ไม่ใช่เธอเป็นคนทำมันขึ้นมา แล้วนี่ก็ชัดว่าสิ่งที่เธอคิดมาควรเกิดขึ้นตั้งนานแล้ว
“นั่งสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับด้วย” เธอจะให้โอกาสลีโออีกครั้งที่จะพูดความจริง
“ทำไมเครียดจังว่ะ” สถานการณ์มันแปลกๆนะวันนี้
“เมื่อคืนนายไปทำอะไร กับใคร ที่ไหน” เธอเกลียดตัวเองที่เสียงสั่นแบบนี้ที่สุด
“ฉันก็อยู่คลับเกรย์วูฟไง ไม่มีอะไรหรอกน่าอย่าคิดมาก”
ลีโอโกหก!!
เมื่อคืนเขาไปปาร์ตี้แล้วก็หิ้วผู้หญิงกลับคอนโด!
เธอบังเอิญเข้าไปหาพอดี แต่พอเปิดห้องเข้าไปก็เห็นแต่เสื้อผ้าตั้งแต่โซฟาจนทำใจเปิดประตูห้องนอนลีโอ ผู้หญิงสองคนอยู่บนเตียง เธอไม่คิดว่าลีโอจะมั่วขนาดนี้ ไม่เคยคิดเลยจริงๆ
“นายโกหก!”
“เปล่าเว้ย! โทรหาเพื่อนฉันก็ได้”
“ฉันเห็น! ฉันไปคอนโดนายเมื่อเช้า”
“ห่ะ!! ที่รักฟังฉันก่อนนะ”
“หยุดแก้ตัวสักทีเถอะ ฉันให้โอกาสมากี่รอบแล้วลีโอ!” ถ้าให้นับคงก็ไม่ถ้วนหรอก และแน่นอนว่าความเสียใจก็มากเช่นกัน
“ฉันก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้วเมื่อไรเธอจะชินว่ะ!”
“ขอโทษที่รับไม่ได้นะ เรา…” คือจะให้เธอชินกับพฤติกรรมมักมากอย่างนี้ให้ได้เลยเหรอ? แล้วล่ะได้อะไรกลับมาคืนบ้างนอกจากเสียใจซ้ำซากจำเจอยู่แบบนั้น
เธอพอกับเขาแล้ว
เจ็บมากจนต้องพอสักทีกับความรักเฮงซวย!
“ก็แค่เนี่ยอย่าเยอะดิ!”
“เราเลิกกัน!!” เธอพูดออกไปน้ำตาสักหยดก็ไม่มีไหล เพราะเธอกลั้นมันไว้ไง เธอต้องไม่อ่อนแอให้ลีโอเห็น
“พูดบ้าอะไรอริ! เราจะเลิกกันเพราะเรื่องแค่นี้?” ลีโอตะคอกกลับมาด้วยความโกรธมาก
“ใช่ เราเลิกกัน”
“เออ! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวเขี่ยหาก็เจอ!”
ลีโอเดินออกมาจากร้านกาแฟขับรถไปที่สนามแข่งแทนเพื่อระบายอารมณ์ เขาขับวนไปมาหลายรอบ เพลงก็เปิดเสียงดังสนั่น แต่คำว่าเลิกยังดังซ้ำๆอยู่ในหัวจนน่ารำคาญ อริบอกเลิกเขาเพราะเรื่องงี่เง่าแค่นอนกับคนอื่นและเขาไม่ได้จริงจังป่ะ
เขายกเธอให้สูงกว่าผู้หญิงทุกคน คอยตามใจเธอแทบทุกอย่าง นี่น่ะเหรอสิ่งตอบแทน! อยากเลิกก็เลิกไปสิระดับเจ้าพ่อสนามแข่งอย่างเขาแค่เขี่ยหาก็เจอแล้ว
“แม่งเอ้ย!!” ผมลงรถเดินเตะฝุ่นระบายอารมณ์
“เฮียลีโอ เฮียเจราลมา” ทิมเดินมาบอกเจ้านาย
“เออ! เปิดเหล้ารอกูเลย”
“เฮียเป็นอะไรเปล่า?”
“เสือก!” เขาด่าแค่นั้นแหละมันก็รีบไปแล้ว ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีเว้ยร่างกายอยากปะทะ อยากกระทืบคนให้หายเซ็ง!
เขาขับรถไปเก็บแล้วถึงตามไปห้องนั่งเล่นเฉพาะของเขา พวกมันมาซะครบเลยคงไม่ได้มาสมน้ำหน้ากันใช่ไหม
ช่างแม่งเหอะเขาไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว!
“มึงเป็นอะไรว่ะ?” เจราลถาม
“กูเปล่าว่ะแค่เซ็งๆ” เขาตอบเสียงแข็ง
“อ๋อเหรอ! กูนึกว่ามึงเฮิร์ทถูกเมียที่ถูกทิ้งซะอีก”
“ไอ้สัตว์ มึงหุบปากแล้วหยุดพูด!!” มันจะตอกย้ำทำห่าอะไรว่ะ เพื่อนเลวฉิบหายเลยว่ะ
“เอ้าไอ้ห่ากูพูดเรื่องจริง!” เจราลขยี้ซ้ำอีก ดูก็รู้ว่าเจ็บมากแต่ปากแข็งไม่ยอมรับอะไรง่ายๆทั้งที่อาการออกหมดแล้ว
“ไทก้ามึงทำห่าไรว่ะ ปัญญาอ่อน!” ตอนนี้หงุดหงิดมากเว้ย ไอ้เหี้ยไทก้าแม่งคุยกับเมียแบบไม่แคร์เพื่อนอย่างเขาเลย ถึงจะเป็นวีดีโอคอลแต่ก็ไม่ชอบเว้ย!
“กูมันคนรักเมียเว้ย! กูต้องคุยตลอด” ไทก้าตอบ
“รายงายตัวเลยรึไงว่ะ!” อยากจะอ้วกว่ะ ปากบอกรักเมียนักหนาแต่ไม่เคยพามาเปิดตัวเลยสักครั้ง
นี่ถ้าเมียกูอยู่จะจูบโชว์เลย แต่..ไม่มีแล้ว!
“มึงรักอริจริงเหรอว่ะ?” เควินถามทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่อยากจะดูอาการคนปากแข็งเฉยๆว่าจะไปสุดตรงไหน
“กูว่าแม่งรักจริงว่ะ” เจราลตอบแทน
“ฉิบหายเลยไอ้สัตว์ เสือกโดนทิ้ง!!” เจราลย้ำเพิ่ม
“แดกไปอย่าพูดมากรำคาญ!”
“มึงแค่ไปง้อป่ะ?” ไทก้าแนะนำ
“ไม่! ไม่มีวันหรอกที่กูจะง้ออริหรอก”
